Bosbad in het hart van de wintertijd

In het hartje van de wintertijd voltooit de zon haar ronde. Bijna onmerkbaar keert zij. Enkele dagen lijkt ze stil te staan. Dag en nacht houden elkaar in evenwicht, met evenveel licht als donker.

In deze tijd buiten de tijd stap je het bos binnen. Als een drempel tussen oud en nieuw. Wat geweest is mag sterven. Wat komt heeft nog geen vorm. Het rust in het donker, als een zaad onder de aarde.

De bomen staan stil als wachters. Hun wortels kennen dit keerpunt al eeuwen. In hun nabijheid mag ook jij vertragen, en afleggen wat niet mee hoeft. Her-inner je dit keerpunt.

De winterzonnewende markeert dit stille midden: een moment van afronding en begin.

Waar niets gevraagd wordt.

Behalve aanwezig zijn.